De hele eerste dag was live te volgen op het internet via camera’s die in de rechtszaal hangen. Het live verslag was onder andere te volgen via de website van de NOS. Vanaf vandaag zal Breivik een week lang aan het woord komen. Er is door de Noorse rechtbank ervoor gekozen dit deel niet live uit te zenden. Wel mogen er journalisten op de zitting aanwezig zijn. Als enige Nederlandse journalist (naar eigen zeggen) is daar Jeroen Wollaars, verslaggever van de NOS. Nu de camera’s niet meer draaien quote hij letterlijk uit het betoog wat Breivik geeft voor de rechtbank. Te volgen via @wol. De camera’s staan niet aan, maar het verslag wordt er door alle quotes niet huiveringwekkender van.

Propaganda of niet?
Je kunt je afvragen of het relevant of nodig is om het betoog en de antwoorden van Breivik op de rechter direct door te twitteren. Er zijn mensen die zeggen dat je zo’n harteloze massamoordenaar met zulke ideeën geen podium moet geven door hem te quoten. Doodzwijgen lijkt dan de oplossing. Sommige mensen vragen zich af wat de nieuwswaarde is van verslag doen van de denkbeelden van zo’n extremist. Of zien de verslaggeving van Jeroen Wollaars als propaganda van de ideeën van Breivik. Al een aantal journalistiekstudenten ben ik op twitter tegengekomen die dit vinden. Maar ook een BBC-verslaggeefster(!) die de ‘Breivik-tweets’ propaganda vindt. Ze maakt zelfs nog even duidelijk de verslaggever(s) te unfollowen.

Ik denk dat het naïef is te denken dat journalisten de verklaring en antwoorden (let wel: niet alleen zijn monologen) niet moeten twitteren of publiceren. Het maakt namelijk niet alleen deel uit van de persvrijheid, het heeft ook nieuwswaarde. Een journalistiek rechtbankverslag zou irrelevant zijn zonder het motief, het waarom, van de dader.

Journalistiek relevant
Jeroen Wollaars pleegt in zijn tweets geen propaganda voor het gedachtegoed van Anders Behring Brevik. Wollaars doet verslag van het waarom van Breivik. Waarom heeft hij 77 mensen om het leven gebracht? Wollaars quote, tussen aanhalingstekens, de uitspraken die Breivik doet. Het is duidelijk genoeg dat dit gaat om een verslag en niet om propaganda (‘reclame voor ideeën of activiteiten’). Als je dit als journalist of journalistiekstudent ziet als propaganda, sla je wat mij betreft de spijker enorm mis.

Ben je het hier niet mee eens (of juist wel), schroom niet om een reactie hieronder achter te laten!

Door WebMerel

‘Het was een schitterende ergernis Matthijs’. Zo omlijste Jan Mulder zijn ergernis top 5 bij de Wereld Draait Door. Dat kan ik ook, dacht ik. Want ik heb er veel; ergernissen. Wel van het kaliber ‘waar maak je je druk om’, maar ze zijn er wel. Onderhuidse irritatie. Ik deelde ze nooit met iemand, want dan krijg ik het volgende cliché voorgeschoteld: ‘jij wordt niet oud als je je zo druk maakt’. Nee, dat geloof ik meteen. Maar ik kan er niks aan doen, het plant zich als een zaadje in mijn hoofd.Neem het stratenplan van Nederland. Een schitterende bron van ergernis. De kern: het gebrek aan creativiteit bij de hoge heren die woonwijken van straatnamen voorzien. Je ziet het vooral in nieuwbouwwijken. Ik kwam het als eerste tegen in een plaats in Noord-Holland. Toen ik drie straatnaambordjes tegenkwam ontvouwde zich in mijn hoofd een verband. Platina, Robijn en Smaragd. Het bloed trok uit mijn gezicht, het zou toch niet.. Jawel het was echt zo. Ik was beland in een Sieradenbuurt. De Diamant, Bergkristal, Zirkoon. Het bloed trok uit mijn gezicht. Het was een complot, dat kon niet anders. In gedachten kon ik het zien: drie mannen boven een plattegrond van een nieuwbouwwijk. ‘Iets met sieraden, noem eens wat. Diamanten, juwelen’. Het woordje –straat was niet eens aan de zelfstandige naamwoorden toegevoegd. Misschien ‘bekt het zo lekkerder’. Ik maakte me rap uit de voeten, weg uit die wijk.

Ik bedacht me dat ik het mij niet zou laten overkomen bij een toekomstige verhuizing. Mijn nieuwe adres doorgeven aan vrienden, waarna zij op een ansichtkaart Opaal 23 onder mijn naam zouden moeten schrijven. Zeedijk, Amsterdam: BAM, dat straalt pas status uit. Hoe mooi mijn toekomstige huis ook zal zijn; in een sieradenbuurt, stripheldenbuurt, schrijverswijk bomenwijk zie je mij niet wonen. Een vogelbuurt maakt nog kans; dat is weer kek met mijn voornaam.

Konden we maar weer terug naar de 18e eeuw: een Dorpsstraat in elk dorp en een Oudegracht in elke stad. De postbode zou het niet makkelijk hebben, maar ik zou een ergernis van mijn lijstje kunnen schrappen.

WebMerel schrijft op het web en heeft journalistiek gestudeerd. En met succes afgerond. Momenteel is ze werkzaam bij dichtbij. Ze is ook te vinden op Twitter: @WebMerel.

Natuurlijk ben ik ook ontzettend benieuwd naar de omgeving. Ik verwonder mijzelf graag en ben vaak verrast door de schoonheid van Marokko als ik er iets over op televisie zie. Het trekt mij. De straatjes, de huizen, de mannetjes die op straat zitten en thee drinken, de woestijn, de rotsen, de lange wegen. Let wel, dit is allemaal een gecreëerd beeld door reisprogramma’s en films als Rabat (die zijn Gouden Kalf dubbel en dwars waard is). Komende zomer is het tijd om te kijken hoe het daar echt is, samen met mijn broer.

Ik heb geen vaste rondreis geboekt, maar een retourticket geboekt en een Lonely Planet gekocht. Er zijn een aantal steden die ik wil gaan bezoeken: Marrakech, Rabat, Fès… Ik wil jullie graag vragen je tips in de reacties hieronder te zetten, als je die hebt. Wat moet je zien in Marokko, wat moet je gedaan hebben, omgangsvormen wat mij betreft. Kom maar op!

Foto: Robin Berjon

Toen ik daar liep, zag ik dat er eigenlijk weinig was veranderd. Maar toch ook heel veel. Ik ben er al een aantal jaar weg, maar veel mensen zijn gebleven. Alsof de tijd stil heeft gestaan in dat dorp. Ik liep wat voorzichtig door de plaatselijke C1000, in de angst mensen tegen het lijf te lopen. Geen zin in “hey, hoe is het met JOU!?”. En ja, natuurlijk zag ik mensen lopen. De jongens die toen de potjes Hak Witte Bonen in Tomatensaus in het schap plaatsten, hebben nu een telefoontje aan hun broekriem hangen en hebben blijkbaar wat te zeggen. Mijn God, wat voelde ik mij plots opgelucht over waar ik ondertussen ben.

Altijd als ik ergens kom waar ik heb geleefd en ik ga kijken op een belangrijke plek, dan wordt er iets gesloopt uit mijn verleden. Frapant. Maar ik ben dan ook niet zo iemand die daar wat achter zoekt. De laatste keer dat ik bijvoorbeeld in Zetten was (ook kort gewoond, acht kilometer bij Heteren vandaan), stond de grijper van een immense graafmachine in het dak van ons oude huis. Nu stond diezelfde grijper van die immense graafmachine in een zijgevel van mijn oude basisschool. Tijdens mijn basisschooltijd, die een nachtmerrie voor de leraren daar was (wellicht kom ik daar ooit nog eens op terug), was dit een vurige wens van me. Niets zou ik liever zien dan een bulldozer die de school kwam opruimen. Nu voelde het raar. Ik had een knoop in mijn maag. Maar ergens is het ook goed. Doei, basisschool. Door met de rest van het leven.

Je moet soms terugkijken in het verleden.

Er moet zeker vijf miljard extra worden bezuinigd bovenop de huidige bezuinigingen van achttien miljard euro. En de keuze valt dan op het onderwijs. Als alternatief voor de basisbeurs denkt men aan een sociaal leenstelsel. Dat is de oplossing: studenten opzadelen met een schuld aan het eind van hun schoolloopbaan. Dan begin je je carrière met duizenden euro’s schuld. Nu is het nog een keuze om bij te lenen, straks is het een must.

Kosten
Even rekenen. Laten we uitgaan van een hbo-opleiding van vier jaar. Als je daadwerkelijk binnen vier jaar je diploma haalt, doe je het nog erg netjes. De meeste mensen om mij heen redden dat niet eens. Enfin, het is mogelijk. Per jaar betaal je € 1713,- aan collegeld per jaar. Doe dit keer vier en je komt uit op € 6852,- voor vier jaar. Daar komt bij dat je met het ov naar school moet. Laten we stellen dat je in Alkmaar woont en je in Amsterdam naar de HVA moet iedere dag. Een dagretour vol tarief is € 15,20 (vol tarief, er van uitgaande dat je geen kortingskaart krijgt). Zeg dat je vier dagen naar school moet. Dat is 15,20 x 4 = 60,80. Dit maal 37 lesweken (zie studie Rechten) per jaar (dan reken ik de herkansingen en andere extra dagen niet mee, toetsweken wel), dan kom je uit op € 2249,60. Maal vier (jaar) is € 8998,40. Dit plus het collegegeld is een bedrag van € 15.850,40(!). En dan heb ik de boeken en ander materiaal nog niet meegerekend.

Nuance
Natuurlijk zijn er zat variabelen. Een student kan ook verhuizen naar de stad van zijn studie, maar ook dat kost geld (kamer, eten, etc.). En natuurlijk kan een student een bijbaantje erbij nemen. En natuurlijk kan een aankomend student sparen voor de studie. Dat gebeurt ook zat, natuurlijk.
Maar feit blijft dat je ex-studenten met een schuld opzadelt aan het einde van hun schoolcarrière. Geen fijn gevoel: je professionele leven beginnen met een dikke schuld die je nog moet aflossen. Lang niet iedereen kan dit betalen. Als je immers niet wil lenen, wat ik mij goed kan voorstellen vanwege de schuld, dan zul je óf je ouders lief aan moeten kijken óf een baantje moeten zoeken wat ongeveer 200 euro per maand moet opleveren.

Afbraak
Straks komt het zover dat, dankzij dit kabinet van Rutte, het studeren alleen nog is weggelegd voor de rijkere mensen van Nederland. Er wordt met de botte bijl keihard op onze kenniseconomie ingehakt. Iets waar Nederland juist sterk in is (was?). Het is onbestaanbaar dat er blijkbaar wel geld is voor vervuilende, domme ‘stoere mannenhobby’s’ als 130 km/u rijden op de snelwegen (kosten: 132 miljoen euro, Cobouw spreekt zelfs van 368 miljoen) en de JSF (geraamde kosten: 11,3 miljard), maar niet voor een langetermijn investering in het onderwijs. Het klinkt cliché, maar de jongeren van nu hebben de toekomst. Mensen die straks afstuderen maken het verschil.

De extra bezuinigingen halen bij onderwijs, is het domste wat Mark Rutte nu kan doen. Maar domheid is de VVD niet vreemd. Zie ook deze magnifieke column van Marcel Hulspas (lezen!). Helaas ligt het dus in de lijn der VVD-verwachtingen.

Alle lezers, vrienden, familie, haters en ander volk: een hele fijne kerst!

Op de middelbare school ontmoette ik een vriend die ook weg was van de muziek van RHCP. Geweldig was het. Naast alle cd’s, die ik onderhand had, besloot ik de dvd Live at Slane Castle te kopen. Deze concertregistratie draaide ik grijs. De dvd-speler thuis zou de film onderhand uit zijn hoofd moeten kennen zonder dat de dvd er in zit.

Live
De dvd kwam uit in 2003. Een jaar later zou ik voor het eerst naar een optreden van RHCP gaan. De Peppers waren op dat moment bezig met hun Roll on the Red Tour. Ik had mijn oom Arjen zo ver gekregen om mee te gaan naar het optreden. En daar zat ik dan op 16 juni 2004. In een kuipstoeltje, veel te ver van het podium af, genoot ik van de galmende klanken en de te gekke lichteffecten van – in mijn ogen – de beste band ter wereld.

De beste
En of RHCP feitelijk de beste band ter wereld is, is natuurlijk een kwestie van smaak. En of ze nog steeds zo goed zijn als in de jaren ’90 tot 2005 is zelfs voor mij een twijfel. Maar kijk bijvoorbeeld eens naar de manier waarop Flea zijn bassgitaar bespeelt. Er bestaat niemand die dat sneller en met meer ritme kan. Kijk alleen eens naar dit filmpje waarin Flea uitlegt hoe hij aan zijn basstechniek komt.

Dan drummer Chad Smith. Hij zal niet de ‘beste drummer ever’ zijn, maar kijk eens naar dit voorbeeld en zie dat hij aardig in de buurt komt.

Ik leerde de Peppers kennen toen gitarist John Frusciante nog bij de band zat. Een virtuoos in het bespelen van de gitaar op zijn eigen manier. Hij haalt zijn inspiratie van onder andere Jimi Hendrix en dat is duidelijk te horen in zijn gitaarsolo’s. Frusciante is nu een tijdje weg en daarvoor is de betrekkelijk jonge Josh Klinghoffer in de plaats gekomen. Ook Josh heeft naar mijn mening het RHCP-geluid in zich, erg duidelijk te horen in de laatste single Monarchy of Roses. Ook zijn zangstem is erg bijzonder.

Relevant?
Of anno 2011 RHCP nog even relevant is als in de jaren ’90 of vroege ‘zeroes’ is de vraag. Ze zetten zich met het nieuwe album I’m With You weer opnieuw op de kaart. Het eerder genoemde Monarchy of Roses vind ik één van de sterkste tracks op dat album. Ik ben dan ook erg blij dat het nummer een single is geworden. Maar RHCP verliest ook de kracht die ze vroeger (ik klink als een oude lul nu) hadden. Liedjes als Happiness Loves Company of Ethopia klinken mij te makkelijk en tè ‘Sky Radio’ in de oren. Maar ik blijf de muziek van Red Hot CHili Peppers liefhebben. Het blijft zo dat ik dat de radio harder zet als er een Peppers-track voorbij komt, altijd weer kippevel als Anthony Kiedis het podium oploopt (wat ik in juni voor de vierde keer ga zien) en altijd de herkenning in de teksten die de Peppers schrijven. Deze punten komen altijd terug. Hierom zijn de Red Hot Chili Peppers voor mij Muzikale Meesters.

Subway to Venus

Knock Me Down (1989)

Californication (Live at Slane Castle, 2003)

Hier de volledige uitzending van Profiel over Hans Teeuwen.

In eerste instantie was dit schrikken voor mij. Almere had iets heel anders. Het was niet een stad als veel anderen. En dat is het nog steeds niet. Maar toch ben ik er iets gaan opbouwen. Ook al heb ik tussen 2007 en 2010 doordeweeks in het Brabantse gewoond. Ik bouwde iets op in Almere. Ik kon mij voegen bij een groep mensen die ik veelal via twitter heb leren kennen. Ik raakte steeds meer betrokken bij wat Almeerders bewoog en voelde me er deel van. Ik deed steeds meer samen met Almeerders en de ‘twittergroep’ van deze stad. Het was gek om dat te merken en mee te maken, maar het gaf me ook een thuis-gevoel.

Nu ben ik verhuisd naar de hoofdstad van ons land. Ik voel mij nog steeds verbonden met Almere. Duidelijk omdat ik dagelijks over de stad schrijf, maar ook omdat ik er bijna wekelijks terugkom. Niet eens alleen voor mijn ouders die er nog wonen. Almere is een deel van mijn geschiedenis geworden. Je zou kunnen zeggen dat ik nu zelfs bepaalde aspecten van Almere mis…