Er moet zeker vijf miljard extra worden bezuinigd bovenop de huidige bezuinigingen van achttien miljard euro. En de keuze valt dan op het onderwijs. Als alternatief voor de basisbeurs denkt men aan een sociaal leenstelsel. Dat is de oplossing: studenten opzadelen met een schuld aan het eind van hun schoolloopbaan. Dan begin je je carrière met duizenden euro’s schuld. Nu is het nog een keuze om bij te lenen, straks is het een must.

Kosten
Even rekenen. Laten we uitgaan van een hbo-opleiding van vier jaar. Als je daadwerkelijk binnen vier jaar je diploma haalt, doe je het nog erg netjes. De meeste mensen om mij heen redden dat niet eens. Enfin, het is mogelijk. Per jaar betaal je € 1713,- aan collegeld per jaar. Doe dit keer vier en je komt uit op € 6852,- voor vier jaar. Daar komt bij dat je met het ov naar school moet. Laten we stellen dat je in Alkmaar woont en je in Amsterdam naar de HVA moet iedere dag. Een dagretour vol tarief is € 15,20 (vol tarief, er van uitgaande dat je geen kortingskaart krijgt). Zeg dat je vier dagen naar school moet. Dat is 15,20 x 4 = 60,80. Dit maal 37 lesweken (zie studie Rechten) per jaar (dan reken ik de herkansingen en andere extra dagen niet mee, toetsweken wel), dan kom je uit op € 2249,60. Maal vier (jaar) is € 8998,40. Dit plus het collegegeld is een bedrag van € 15.850,40(!). En dan heb ik de boeken en ander materiaal nog niet meegerekend.

Nuance
Natuurlijk zijn er zat variabelen. Een student kan ook verhuizen naar de stad van zijn studie, maar ook dat kost geld (kamer, eten, etc.). En natuurlijk kan een student een bijbaantje erbij nemen. En natuurlijk kan een aankomend student sparen voor de studie. Dat gebeurt ook zat, natuurlijk.
Maar feit blijft dat je ex-studenten met een schuld opzadelt aan het einde van hun schoolcarrière. Geen fijn gevoel: je professionele leven beginnen met een dikke schuld die je nog moet aflossen. Lang niet iedereen kan dit betalen. Als je immers niet wil lenen, wat ik mij goed kan voorstellen vanwege de schuld, dan zul je óf je ouders lief aan moeten kijken óf een baantje moeten zoeken wat ongeveer 200 euro per maand moet opleveren.

Afbraak
Straks komt het zover dat, dankzij dit kabinet van Rutte, het studeren alleen nog is weggelegd voor de rijkere mensen van Nederland. Er wordt met de botte bijl keihard op onze kenniseconomie ingehakt. Iets waar Nederland juist sterk in is (was?). Het is onbestaanbaar dat er blijkbaar wel geld is voor vervuilende, domme ‘stoere mannenhobby’s’ als 130 km/u rijden op de snelwegen (kosten: 132 miljoen euro, Cobouw spreekt zelfs van 368 miljoen) en de JSF (geraamde kosten: 11,3 miljard), maar niet voor een langetermijn investering in het onderwijs. Het klinkt cliché, maar de jongeren van nu hebben de toekomst. Mensen die straks afstuderen maken het verschil.

De extra bezuinigingen halen bij onderwijs, is het domste wat Mark Rutte nu kan doen. Maar domheid is de VVD niet vreemd. Zie ook deze magnifieke column van Marcel Hulspas (lezen!). Helaas ligt het dus in de lijn der VVD-verwachtingen.

Alle lezers, vrienden, familie, haters en ander volk: een hele fijne kerst!

Op de middelbare school ontmoette ik een vriend die ook weg was van de muziek van RHCP. Geweldig was het. Naast alle cd’s, die ik onderhand had, besloot ik de dvd Live at Slane Castle te kopen. Deze concertregistratie draaide ik grijs. De dvd-speler thuis zou de film onderhand uit zijn hoofd moeten kennen zonder dat de dvd er in zit.

Live
De dvd kwam uit in 2003. Een jaar later zou ik voor het eerst naar een optreden van RHCP gaan. De Peppers waren op dat moment bezig met hun Roll on the Red Tour. Ik had mijn oom Arjen zo ver gekregen om mee te gaan naar het optreden. En daar zat ik dan op 16 juni 2004. In een kuipstoeltje, veel te ver van het podium af, genoot ik van de galmende klanken en de te gekke lichteffecten van – in mijn ogen – de beste band ter wereld.

De beste
En of RHCP feitelijk de beste band ter wereld is, is natuurlijk een kwestie van smaak. En of ze nog steeds zo goed zijn als in de jaren ’90 tot 2005 is zelfs voor mij een twijfel. Maar kijk bijvoorbeeld eens naar de manier waarop Flea zijn bassgitaar bespeelt. Er bestaat niemand die dat sneller en met meer ritme kan. Kijk alleen eens naar dit filmpje waarin Flea uitlegt hoe hij aan zijn basstechniek komt.

Dan drummer Chad Smith. Hij zal niet de ‘beste drummer ever’ zijn, maar kijk eens naar dit voorbeeld en zie dat hij aardig in de buurt komt.

Ik leerde de Peppers kennen toen gitarist John Frusciante nog bij de band zat. Een virtuoos in het bespelen van de gitaar op zijn eigen manier. Hij haalt zijn inspiratie van onder andere Jimi Hendrix en dat is duidelijk te horen in zijn gitaarsolo’s. Frusciante is nu een tijdje weg en daarvoor is de betrekkelijk jonge Josh Klinghoffer in de plaats gekomen. Ook Josh heeft naar mijn mening het RHCP-geluid in zich, erg duidelijk te horen in de laatste single Monarchy of Roses. Ook zijn zangstem is erg bijzonder.

Relevant?
Of anno 2011 RHCP nog even relevant is als in de jaren ’90 of vroege ‘zeroes’ is de vraag. Ze zetten zich met het nieuwe album I’m With You weer opnieuw op de kaart. Het eerder genoemde Monarchy of Roses vind ik één van de sterkste tracks op dat album. Ik ben dan ook erg blij dat het nummer een single is geworden. Maar RHCP verliest ook de kracht die ze vroeger (ik klink als een oude lul nu) hadden. Liedjes als Happiness Loves Company of Ethopia klinken mij te makkelijk en tè ‘Sky Radio’ in de oren. Maar ik blijf de muziek van Red Hot CHili Peppers liefhebben. Het blijft zo dat ik dat de radio harder zet als er een Peppers-track voorbij komt, altijd weer kippevel als Anthony Kiedis het podium oploopt (wat ik in juni voor de vierde keer ga zien) en altijd de herkenning in de teksten die de Peppers schrijven. Deze punten komen altijd terug. Hierom zijn de Red Hot Chili Peppers voor mij Muzikale Meesters.

Subway to Venus

Knock Me Down (1989)

Californication (Live at Slane Castle, 2003)

Hier de volledige uitzending van Profiel over Hans Teeuwen.

In eerste instantie was dit schrikken voor mij. Almere had iets heel anders. Het was niet een stad als veel anderen. En dat is het nog steeds niet. Maar toch ben ik er iets gaan opbouwen. Ook al heb ik tussen 2007 en 2010 doordeweeks in het Brabantse gewoond. Ik bouwde iets op in Almere. Ik kon mij voegen bij een groep mensen die ik veelal via twitter heb leren kennen. Ik raakte steeds meer betrokken bij wat Almeerders bewoog en voelde me er deel van. Ik deed steeds meer samen met Almeerders en de ‘twittergroep’ van deze stad. Het was gek om dat te merken en mee te maken, maar het gaf me ook een thuis-gevoel.

Nu ben ik verhuisd naar de hoofdstad van ons land. Ik voel mij nog steeds verbonden met Almere. Duidelijk omdat ik dagelijks over de stad schrijf, maar ook omdat ik er bijna wekelijks terugkom. Niet eens alleen voor mijn ouders die er nog wonen. Almere is een deel van mijn geschiedenis geworden. Je zou kunnen zeggen dat ik nu zelfs bepaalde aspecten van Almere mis…

Maar hoe ga je zo’n tool nu gebruiken om die community aan je te binden en zelfs al op te bouwen? Zal ik eens wat zeggen? Ik weet het niet! Natuurlijk heb je wel een gevoel die bij je lokale portal past. Bijvoorbeeld kritisch, meedenkend, schoppend,. passief, ‘tegen’ de gemeente of ‘voor’ de gemeente, ohja, zelfs links of rechts. Maar probeer daar eerst maar eens achter te komen en dan de juiste mensen in je community te vinden. Je moet je community feilloos aanvoelen en vervolgens in staat zijn dit in goede banen te leiden of soms zelfs om te buigen. Eén ding moet je wel inzien: je zult elkaar nodig hebben.

Als je er achter bent wat jouw lezers beweegt en wat ze leuk vinden, kun je het aantal lezers en meeschrijvers gaan uitbreiden door ze online naar je portal te trekken. Ik probeer dit bij dichtbij op verschillende manieren te doen. Ik doe simpele oproepen op Twitter bijvoorbeeld: “Wij zoeken bloggers. Wat beweegt jou in Almere? Schrijf het op dichtbij!” Hier krijg je wel eens reacties op en dat is leuk. Want daar kunnen dan weer nieuwe schrijvers uit voort komen.
Ook maak ik berichten met een uitdagende vraag er in. Een voorbeeld is het bericht over een nachttrein in Almere. De vraag is dan: “Moet deze er komen of niet?” Dit push je dan verder op Twitter: “Een nachttrein tussen Almere en Amsterdam. Wat moeten we hiermee? Laat het me weten! [linkje]” Je ziet dat dat helpt. Er komen veel reacties onder het bericht en er reageert zelfs een conducteur die het hele idee juist helemaal niet ziet zitten.

Vervolgens moet je die mensen vasthouden op je portal. Hoe!? Ik doe dat door onder andere te mailen. Vrij simpel en voor de hand liggend. Soms een simpel bedankje, soms uitdagend. “Hey, wat een goede opmerking in de reacties. Zou je dit uiteen kunnen zetten in een wat langer stuk op de website? Jij krijgt aandacht voor het probleem en zo komt er wellicht zelfs een oplossing. Veel mensen zullen dit stuk gaan lezen!” Het is de bedoeling dat je mensen over de streep trekt.

Zo zijn er nog wat andere manieren, ook buiten internet en Twitter, om meeschrijvers en nieuwe lezers naar je site te trekken. Laat je kop in het echt zien. Op (zaken)bijeenkomsten, praat er over op verjaardagen (maar niet te veel over je werk lullen op een verjaardag, dat is irritant), laat je zien op borrels, vieringen van bedrijven, wees überhaupt geïnteresseerd naar de verhalen van mensen (bijvoorbeeld in de kroeg). Dit zijn ook dingen die echt helpen. Zodra jij mensen kan overtuigen van het feit dat jij iets kan betekenen voor hen met dichtbij of welke andere online community dan ook, wordt men wakker. Voorbeeld (fictief): Een klein clubje heeft het idee om het afvalprobleem in hun wijk aan te pakken, maar aandacht van de gemeente krijgen ze niet of het duurt allemaal te lang. Als jij hen kan helpen met andacht op een website, zijn ze daar blij mee. En de website zelf ook, want zulke onderwerpen leven en er komt discussie.

Ik dwaal nu misschien wat af. Het zijn slechts voorbeelden, maar mijn ervaring is dat het lastig is om mensen te behouden in een community. Je moet de neuzen dezelfde kant op hebben staan en mensen moeten enthousiast zijn en blijven. Het liefst vurig enthousiast zodat ze blijven schrijven. En dat is moeilijk. Het is internet, het is snel, aandacht verslapt snel en mensen zijn snel weer weg. Ik persoonlijk zou er intensiever aan moeten werken, maar help mij! Wat houdt een online community levend? Schiet vooral in de reacties. Ook als ik het, in jouw ogen, totaal fout heb.

En neem ondertussen even een kijkje op ‘mijn’ portals Eemland en Almere (en schrijf mee!).

Beter dan het echte werk is het natuurlijk nooit, maar ik heb deze documentaire uit 2007 over de Peppers van Nederlands filmmaker Bram van Splunteren er maar weer eens bijgepakt. Opdat ze snel weer opnieuw naar Nederland komen.

Goed, de eerste – pakweg – twee en een halve maand bij dichtbij. Wat ben ik in een wervelwind terecht gekomen! Wat heb ik een mensen ontmoet. Wat een stapel werk is er op mijn bureau gevallen. Wat een nieuwe inzichten heb ik gekregen. Wat een vergaderingen heb ik al gehad. Wat heb ik gelachen. Wat een clicks met mensen en mijzelf heb ik al gehoord. Wat een clicks hebben we al gegenereerd.

Even concreet. De eerste twee en een halve maand dichtbij zijn mij eigenlijk heel goed bevallen. Eerlijk: ik dacht dat het heel erg wennen was, na Sp!ts, eindelijk een fulltime baan. Want wat had ik gedaan dat hele leuke afgelopen jaar? Zo’n vijftien tot twintig uur in de week vanuit huis werken/bloggen en verder hier en daar wat solliciteren. Daarnaast? M’n verdiende freelance centen verbrassen op terrassen en in Southampton en Londen. Heerlijk! Maar nu, nu was het 40 uur aan de bak. En ja, dat is wennen.

Opeens krijg je 147 mail per dag, herhaal je je “goedemorgen” minstens drie keer binnen de tien minuten, zit je überhaupt op een redactie, moet je in de ochtendspits reizen, heb je spullen ‘van de zaak’ en krijg je reisvergoeding. Wennen inderdaad. Maar daar was ik vlug aan gewend. Waar je echter nooit aan went is de baan zelf, community manager. Je bent elke dag met wat anders bezig. Een andere manier om die lezers en, nog belangrijker, meeschrijvers naar je portal toe te trekken (neem gerust eens een kijkje op ‘mijn’ portals Almere en Eemland).

Wat houdt dat in? Hoe doe je dat? Ik zorg ten eerste gewoon dat de portals gevuld blijven met nieuws en informatie over de verschillende gebieden. Daar had ik al het enige aan ervaring van opgedaan bij de vrienden van Sp!its en EnDanDit. Ook houd ik de ‘ingestuurde’ berichten en reacties in de gaten samen met de hoofdredactie en collega’s. Maar het belangrijkste is toch wel je lezers enthousiasmeren om mee te doen! Dat is misschien ook wel het moeilijkste. Bind mensen aan je die op die site komen kijken, een binding krijgen en vervolgens de stap maken om zelf te gaan schrijven. Ga er maar aan staan. Maar bij dichtbij krijg ik veel ruimte om al mijn ideeën naar voren te brengen. Vind men het niks, dan hoor ik dat. Ziet men wat in de ideeën, dan moet ik het vooral doen. Zoveel vrijheid is er binnen dichtbij. Doe wat je wilt, als het maar binnen je doel past.

Het managen van een community is iets nieuws voor mij. Ik deed het al best veel onbewust op Twitter. Op de een of andere manier weet ik bijna 1300 followers aan me te binden en vast te houden, het aantal groeit ook nog dagelijks. Daarom is Twitter ook een tool die ik breed inzet bij mijn werk bij dichtbij. Ik probeer mensen te informeren en uit te dagen. Trouwe volgers zullen het vast hebben gemerkt.

Ik probeer nu alles van mijn eerste dichtbij-ervaring in één stukje te proppen, maar dat lukt niet. Laat ik vooral melden dat ik het nog onverminderd naar mijn zin heb. En dat het me redelijk af gaat, heb ik het idee. Almere sowieso, dat is een hele actieve portal. Eemland wat minder, maar daar gaat mijn focus de komende tijd naartoe. Dus als je tips hebt, zet ze vooral in de comments! Kan over de regio Eemland gaan, maar ook over het managen van een community. Vuur alles op me af! Ben ik weer blij.

Hop, toch weer +600 woorden. Een andere keer meer over mijn ontwikkelingen bij dichtbij. Stay tuned.

Website van de lui hierrr.