Het is weer bijna carnaval. Eigenlijk heb ik altijd al een schijthekel gehad aan het fenomeen “carnaval”. Ik weet ieder jaar weer opnieuw de steden en dorpen onder de grote rivieren vakkundig te mijden. Iets wat de afgelopen drie jaar wat werd bemoeilijkt, omdat ik nu eenmaal in het zuiden woonde. Gelukkig gaat het nu weer makkelijker, aangezien ik nu weer boven de rivieren woon. Zoals het hoort (in mijn geval). Dit jaar vlucht ik ultiem: tijdens carnaval zit ik ook in het zuiden, maar dan in het zuiden van Afrika. Ver weg van het bier zuipende, lallende, kotsende, polonaise lopende geweld in het zuiden van Nederland.
Read on »
Archive for the ‘Overige media’ Category
Dit bericht verscheen eerder op bbrussen.nl.
De Gelderlander weet wat goed voor ons is en vooral wat we “seksueel getint” moeten vinden. Zaterdag werd er tijdens de intocht van Sinterklaas in Nijmegen namelijk dit weerzinwekkende *IRONIETEKENS* lied uit de speakers op de Waalkade gepompt. Natuurlijk stonden de moeders en vaders al vol van rancune en verbazing op de kade dat lied aan te horen. Want de tekst (“ik ben een zwarte p, maar heb een witte l“) is seksueel en dat mogen kinderen helemaal niet horen! Zo schotelt zelfs een kwalitatief prima krant (ik heb de krant veel gelezen toen ik nog in Gelderland woonde) als de Gelderlander ons voor.
In de kop al bepaalt de krant voor de lezer dat het lied seksueel is. We pakken de tekst er even bij (staat ook in het bericht). Kijken of er nog woorden als piemol, kutd, neukon, et cetera in voor komen. Nope. De Gelderlander, en welk nieuwsmedium dan ook in principe, is niet in de positie om voor ons, de lezer, te bepalen of deze tekst van het lied seksueel getint is of niet. Kijk, natuurlijk is het nummer ietwat suggestief (“en als je hem niet lust, je moeder lust hem wel”) en is het kinderkoortje die de tekst op de plaat vrolijk meeblèrt op het randje. Maar het gaat in feite nergens over seks.
Daarnaast: waar zeiken we nou om? Alleen volwassen mensen bestempelen dit lied als seksueel getint, want ze snappen de dubbele bodem van de tekst. Kinderen die de leeftijd hebben dat ze nog in de goedheiligman geloven, snappen de andere bedoeling van de tekst niet eens. Wat mij betreft een stukje typisch Nederlandse betutteling. Daarnaast heb je je als krant te houden aan de feiten, niet aan vage suggesties. Dus Kees Pijnappels, doe eens even herschrijven… Anders kunnen we strak de Zak van Sinterklaas wel gaan verbieden.
Tsja, wat kunnen we zeggen over een stel gestoorde vrienden die voor de derde keer dezelfde kunstjes op het witte doek vertonen? Nog genoeg. De mannen blijven verbazen en weten toch weer een nieuwe dimensie mee te brengen met de bizarre stunts die ze uitvoeren. En dat is niet eens per se het driedimensionale effect wat de film Jackass 3D met zich mee brengt.
Nee, want dat 3D-effect voegt weinig toe, zoals dat bij veel 3D-films het geval is. Het is meer ‘leuk voor erbij’. Een scene waar het bijvoorbeeld wel leuk is, is bij de vliegende dildo. Ja, het kan allemaal in Jackass 3D. Maar als je de serie en de films een beetje kent, zul je daar niet versteld van staan. In de scene van de vliegende dildo wordt er een dildo in slow-motion afgeschoten richting de camera. Deze vliegt vervolgens ongeveer de bioscoopzaal binnen. Een hilarisch effect wat veelal melige reacties oproept in de zaal. De dildo vliegt vervolgens langs allerlei miniatuurlandschappen. Van Egyptische piramiden tot de Eiffeltoren. De rubberen neplul boort zich zelfs op een time warp-achtige wijze door een glas melk.
Lees verder op Flabber.
Ik kijk de laatste tijd niet meer vaak naar De Wereld Draait Door (DWDD). Eerder keek ik nog wel eens naar het programma, omdat het nog enige schijn had van een vermakelijke actualiteitenshow. Ik ging er – zoals men dat dan zegt – echt even voor zitten. Iets wat voor mij eigenlijk sowieso tot het verleden behoort, dat “er even voor voor gaan zitten”, sinds ik alles wat ik eigenlijk wilde zien terugkijk op Uitzending Gemist. Maar dat is iets anders.
Echter, nu is DWDD verworden tot een ordinaire, lacherige reclamespot voor vage initiatieven (theaterstukken bijvoorbeeld) die we natuurlijk allemaal moeten bezoeken of kennen. De tafelheren en -dames zijn altijd een vast clubje mensen, dat was op zich een redelijke formule. Je moet toch een clubje vaste sidekicks hebben, blijkbaar. Maar ook de gasten lijken nu uit een zelfde blik te worden getrokken. Als ik zo nu en dan weer eens kijk, zie ik telkens de zelfde gezichten voorbij komen (Job Cohen, Felix Rottenberg, noem maar op). Zelfs tafelheren of -dames schuiven soms aan als gast om hun zegje te doen over het een of ander. Tenenkrommend.
Dat is wat Henk Hagoort (grote baas publieke omroep) gisterochtend heeft gezegd in de uitzending van het Radio 1 Journaal en in de Volkskrant. Want bezuinigd moet er binnen de publieke omroep (NPO) sowieso worden gedaan.
