Ik denk dat ik 11 was, toen ik het cd-singeltje van Scar Tissue kocht. Vanaf dat moment was ik gek op een band waar ik daarvoor nog niet veel van had geluisterd: de Red Hot Chili Peppers. Het album Californication wat ik vervolgens op mijn verjaardag kreeg, heb ik grijs gedraaid. Ik besloot dat ik fan was van de Peppers en alle albums wilde hebben. Voor mij werden de Red Hot Chili Peppers (RHCP) al snel Muzikale Meesters.Het was iedere keer opnieuw een bijzonder moment als het schijfje van Californication in de speler stopte en op play drukte. Ik kreeg een soort ongekende energie van de eerste tonen van Around The World. Als het even kon, danste en sprong ik wild met mijn hoofd heen en weer bewegend mee op de klanken van het openingsnummer van het in 1999 verschenen album. Het spierwitte bloempotkapsel deinsde even wild mee.

Op de middelbare school ontmoette ik een vriend die ook weg was van de muziek van RHCP. Geweldig was het. Naast alle cd’s, die ik onderhand had, besloot ik de dvd Live at Slane Castle te kopen. Deze concertregistratie draaide ik grijs. De dvd-speler thuis zou de film onderhand uit zijn hoofd moeten kennen zonder dat de dvd er in zit.

Live
De dvd kwam uit in 2003. Een jaar later zou ik voor het eerst naar een optreden van RHCP gaan. De Peppers waren op dat moment bezig met hun Roll on the Red Tour. Ik had mijn oom Arjen zo ver gekregen om mee te gaan naar het optreden. En daar zat ik dan op 16 juni 2004. In een kuipstoeltje, veel te ver van het podium af, genoot ik van de galmende klanken en de te gekke lichteffecten van – in mijn ogen – de beste band ter wereld.

De beste
En of RHCP feitelijk de beste band ter wereld is, is natuurlijk een kwestie van smaak. En of ze nog steeds zo goed zijn als in de jaren ’90 tot 2005 is zelfs voor mij een twijfel. Maar kijk bijvoorbeeld eens naar de manier waarop Flea zijn bassgitaar bespeelt. Er bestaat niemand die dat sneller en met meer ritme kan. Kijk alleen eens naar dit filmpje waarin Flea uitlegt hoe hij aan zijn basstechniek komt.

Dan drummer Chad Smith. Hij zal niet de ‘beste drummer ever’ zijn, maar kijk eens naar dit voorbeeld en zie dat hij aardig in de buurt komt.

Ik leerde de Peppers kennen toen gitarist John Frusciante nog bij de band zat. Een virtuoos in het bespelen van de gitaar op zijn eigen manier. Hij haalt zijn inspiratie van onder andere Jimi Hendrix en dat is duidelijk te horen in zijn gitaarsolo’s. Frusciante is nu een tijdje weg en daarvoor is de betrekkelijk jonge Josh Klinghoffer in de plaats gekomen. Ook Josh heeft naar mijn mening het RHCP-geluid in zich, erg duidelijk te horen in de laatste single Monarchy of Roses. Ook zijn zangstem is erg bijzonder.

Relevant?
Of anno 2011 RHCP nog even relevant is als in de jaren ’90 of vroege ‘zeroes’ is de vraag. Ze zetten zich met het nieuwe album I’m With You weer opnieuw op de kaart. Het eerder genoemde Monarchy of Roses vind ik één van de sterkste tracks op dat album. Ik ben dan ook erg blij dat het nummer een single is geworden. Maar RHCP verliest ook de kracht die ze vroeger (ik klink als een oude lul nu) hadden. Liedjes als Happiness Loves Company of Ethopia klinken mij te makkelijk en tè ‘Sky Radio’ in de oren. Maar ik blijf de muziek van Red Hot CHili Peppers liefhebben. Het blijft zo dat ik dat de radio harder zet als er een Peppers-track voorbij komt, altijd weer kippevel als Anthony Kiedis het podium oploopt (wat ik in juni voor de vierde keer ga zien) en altijd de herkenning in de teksten die de Peppers schrijven. Deze punten komen altijd terug. Hierom zijn de Red Hot Chili Peppers voor mij Muzikale Meesters.

Subway to Venus

Knock Me Down (1989)

Californication (Live at Slane Castle, 2003)