In 2006 kwam ik in Almere wonen. Voordat ik daar kwam had ik een negatief beeld bij die stad. Saai, ik kende niemand daar, niets te doen, een soort nieuwe wannabe-stad. Het heeft even geduurd, maar dit heeft toch anders uitgepakt. Ik ben me er zowaar thuis gaan voelen en heb er vrienden gemaakt.Almere is groeiende. En dat zal het de komende tijd nog wel even zijn. Dat betekent dat het een stad is die nog niet volwassen is in veel dingen. Er wordt op veel vlakken geëxperimenteerd en uitgeprobeerd. Neem het centrum. Ik heb het grootste deel van mijn leven in de Betuwe gewoond. Ik ging uit in Arnhem. Kom je daar op de Korenmarkt dan is het er druk en bruisend, om maar even een cliché te gebruiken. Ga je in Almere uit, dan is het vooral in de kroeg of club bruisend, maar op het plein wat stilletjes, zo merkte ik.
Ook is erin Almere niet bepaald één stadskern. Het zijn eigenlijk meerdere kernen, een soort dorpen als je zo ver wilt gaan. Iedere kern gescheiden door een hoofdweg of brede groenstrook. Zo heb je Almere Poort, Centrum, Tussen de Vaarten, Buiten. Allemaal ook met een eigen NS station, of in ieder geval één in de buurt. Ook zie je er geen monumentale panden, grachtenpanden of überhaupt klassieke panden. Je ziet er voornamelijk moderne gebouwen en rijtjeshuizen uit de jaren ’80. In Almere hebben architecten de vrije hand en dat zie je duidelijk aan de verschillende wijken. Kijk alleen eens naar de Albaststraat in Buiten.
Ook de cultuur in Almere is anders dan die in een stad als Arnhem of Amsterdam. Er heerst, vooral in Almere Stad, een sterke “urban” cultuur. Man, dit was ik als simpele Betuwenaar helemaal niet gewend!

In eerste instantie was dit schrikken voor mij. Almere had iets heel anders. Het was niet een stad als veel anderen. En dat is het nog steeds niet. Maar toch ben ik er iets gaan opbouwen. Ook al heb ik tussen 2007 en 2010 doordeweeks in het Brabantse gewoond. Ik bouwde iets op in Almere. Ik kon mij voegen bij een groep mensen die ik veelal via twitter heb leren kennen. Ik raakte steeds meer betrokken bij wat Almeerders bewoog en voelde me er deel van. Ik deed steeds meer samen met Almeerders en de ‘twittergroep’ van deze stad. Het was gek om dat te merken en mee te maken, maar het gaf me ook een thuis-gevoel.

Nu ben ik verhuisd naar de hoofdstad van ons land. Ik voel mij nog steeds verbonden met Almere. Duidelijk omdat ik dagelijks over de stad schrijf, maar ook omdat ik er bijna wekelijks terugkom. Niet eens alleen voor mijn ouders die er nog wonen. Almere is een deel van mijn geschiedenis geworden. Je zou kunnen zeggen dat ik nu zelfs bepaalde aspecten van Almere mis…