Door: Simone van Hugten
In de jaren ’70 en ’80 stonden ze aan de top. The Stranglers, de bekende rockband uit Engeland die als een van de eersten punk aan hun geluid toevoegden. Bandleden kwamen en gingen weer. Op zondag 11 april 2011 bezocht de band het Parkstad Limburg Theater in Heerlen. De grote vraag is of deze band nu nog steeds goede show kan neerzetten.

Audiofeel
Eerst mag het Limburgse Audiofeel het podium betreden. Al een tijdje timmeren ze aan de weg. Finalist bij Nu of Nooit 2009 en een plek in de kwartfinale van de Grote Prijs van Nederland 2011. Catchy britpop gitaren en hysterische zang, dat is Audiofeel. Vanavond staan ze in het voorprogramma van The Stranglers. Met een akoestische set. Hoge verwachtingen had ik. En ze werden waargemaakt. Audiofeel laat zich van een totaal andere kant zien met dit optreden. Het hysterische is weg, maar de ingetogenheid die daarvoor in de plaats kwam, is net zo mooi. Helaas lijkt het publiek dit niet te waarderen. Mensen met Stranglers-shirts die alleen voor The Stranglers gekomen zijn. En dus geen interesse hebben voor het voorprogramma. Complete conversaties en gelach verstoren het optreden. Deze (vooral) vijftigplussers kunnen het blijkbaar niet opbrengen om talent een kans te geven. Normaal zitten ze achter de tv met breinaalden en als ze dan een keer de deur uit gaan, komen ze oude bekenden tegen en moet er gekletst worden. Wat ten koste gaat van de prachtige liedjes die Audiofeel speelde. Twee akoestische gitaren, toetsen, en een dijk van een stem. Hun geluid klopt. Ik was overtuigd door deze band. Op het einde de zaal ook. Zanger David Plantaz fluistert bijna door de microfoon en krijgt hiermee eindelijk de aandacht. Want aandacht, dat verdient Audiofeel.

Zak pinda’s
Tijd voor de hoofdact. Ook The Stranglers spelen, net als Audiofeel, een akoestische set. Onder luid gejuich komen de heren het podium op. Ze gaan zitten, en komen vervolgens de hele avond niet van hun plek af. Al bij het eerste nummer trek ik mijn wenkbrauwen op. Totaal geen energie en de uitstraling van een zak pinda’s. De bandleden zaten er verveeld bij. Misschien moeten ze even loskomen, dacht ik nog. Gewoon even wat cola en bier erin gooien. Maar nee hoor. The Stranglers teren duidelijk op oude roem. Grote hit Golden Brown wordt ronduit slecht neergezet. Ook andere bekende nummers als Peaches, No More Heroes en Always The Sun hebben geen pit. Ik mis de elektrische gitaren. Die geven Stranglers liedjes energie, maar nu ze missen, stort het jammerlijk in elkaar. Het publiek vindt het allemaal prachtig, want dit is hun favoriete band. En zeggen dat het niet goed is, ho. Dat kan natuurlijk niet. De humor is ook om te huilen. Ingestudeerde grappen over alcohol, waarschijnlijk vertonen ze bij elk concert hetzelfde kunstje. Zanger en gitarist Baz Warne vindt zichzelf ontzettend grappig, de hele avond lacht hij over het woord ‘winkel’. “Ja, nu is het wel goed geweest”, hoorde ik achter me. Ik was dus toch niet de enige die zich irriteerde. Gelukkig waren er ook mensen die zich wel vermaken. Vrouwen van middelbare leeftijd gooien voorzichtig de heupjes los. Mannen van de echte Stranglers generatie drinken een biertje en zingen mee. Zij hadden de avond van hun leven, ik was blij toen het voorbij was.

Vergane glorie
The Stranglers hebben hun beste tijd wel gehad. Natuurlijk, de heren zijn ouder geworden en het gaat allemaal wat moeizamer. Maar er straalde totaal geen plezier vanaf. Hoe lang deze band nog doorgaat, ik weet het niet. Ik denk dat de tijd aangebroken om ze bij het rijtje Vergane Glorie te zetten.

Simone van Hugten is een jonge (hobby)schrijfster met een grote muziekinteresse en -kennis: van hedendaagse electro tot 80′s pop. Tevens houdt ze zich veel bezig met theater en is ze fervent twitteraar.