Ik kijk de laatste tijd niet meer vaak naar De Wereld Draait Door (DWDD). Eerder keek ik nog wel eens naar het programma, omdat het nog enige schijn had van een vermakelijke actualiteitenshow. Ik ging er – zoals men dat dan zegt – echt even voor zitten. Iets wat voor mij eigenlijk sowieso tot het verleden behoort, dat “er even voor voor gaan zitten”, sinds ik alles wat ik eigenlijk wilde zien terugkijk op Uitzending Gemist. Maar dat is iets anders.

Echter, nu is DWDD verworden tot een ordinaire, lacherige reclamespot voor vage initiatieven (theaterstukken bijvoorbeeld) die we natuurlijk allemaal moeten bezoeken of kennen. De tafelheren en -dames zijn altijd een vast clubje mensen, dat was op zich een redelijke formule. Je moet toch een clubje vaste sidekicks hebben, blijkbaar. Maar ook de gasten lijken nu uit een zelfde blik te worden getrokken. Als ik zo nu en dan weer eens kijk, zie ik telkens de zelfde gezichten voorbij komen (Job Cohen, Felix Rottenberg, noem maar op). Zelfs tafelheren of -dames schuiven soms aan als gast om hun zegje te doen over het een of ander. Tenenkrommend.

Ondeskundigheid
Dan hebben we nog anchor Matthijs van Nieuwkerk. Laat ik niks zeggen over zijn presentatiekunsten. Echt, ik doe het hem niet na (geen ironietekens). Maar zijn ondeskundigheid over bepaalde onderwerpen is soms om je plaatsvervangend kapot te schamen. Als het gaat om theater, cabaret of zelfs muziek, dan weet Matthijs nog wel een aardig woordje mee te babbelen. Persoonlijke interesse, dan krijg je dat. Maar zodra het iets digitaals betreft, dan kan de kijker duidelijk zien dat Van Nieuwkerk er weinig van snapt. Een onderwerp over – ik noem maar wat – Facebook. Een jonge UvA-student Nieuwe Media (Alexander Klöpping) schuift aan om de boel eens even uit te leggen aan het VARA-publiek, wat hij overigens op een zeer begrijpelijke en ja, zelfs geestige wijze doet. Maar dan komt Matthijs met een opmerking waarmee hij zichzelf direct degradeert tot een presentator van Omroep MAX. En het spijt mij om dat te moeten zeggen. Iedereen snapt het, maar Matthijsje wil het graag nog één keer uitgelegd krijgen. Vervolgens kapt hij die uitleg ook nog eens af, omdat het tijd is voor een grappig filmpje van een nieuwslezer die zich verspreekt. Hihi.

Schaamteloos
Vanavond besloot ik toch nog eens te gaan kijken naar DWDD, waarna direct mijn spreekwoordelijke klomp brak. Ik viel er midden in. De TV Draait Door was net bezig. Het rubriekje met grappige of opvallende tv-momenten. Tussen de fragmenten door hoorde ik al een hoogst irritante schaterlach van ‘René van der Gijp’. Dit bleek een typetje van Carlo Boszhard te zijn. Carlo schoof aan bij Matthijs. Daar ging de chaotische freakshow verder. Het werd een soort ordinaire, schaamteloze campagne voor het RTL programma TV-Kantine. U weet misschien: de Televizierringen worden binnenkort weer uitgereikt en de TV-Kantine is genomineerd.

DWDD vond het blijkbaar nodig om Carlo en Irene alle tijd en ruimte te gunnen om hun kunstje te komen doen om daarmee vervolgens wat stemmen te winnen. Wat mij betreft totaal verwerpelijk. DWDD wordt beschreven als een mengeling van informatie, nieuws en amusement. Maar na het zien van dit stukje Boulevard-achtige televisie, is de waarde van DWDD wat mij betreft definitief gezakt tot slechts een reclamespot van drie kwartier met slechts amusementswaarde. Ik ga niet roepen dat de stekker er uit moet, maar DWDD moet zichzelf zeker opnieuw gaan uitvinden. Er zitten zeker nog goede aspecten tussen (De Jakhalzen, Lucky TV, Alexander Klöpping zelf, Nico Dijkshoorn), maar het wordt tijd voor iets nieuws.

Fragment van vanavond later hier. Tot die tijd een zeer treffend stukje cabaret van Henry van Loon over de DWDD.