Daar was ik weer. Het was alweer even geleden dat ik wat schreef op m’n persoonlijke blog. Nu is het natuurlijk zo dat ik de ene dag (of week) meer tijd heb dan de andere, maar in dit geval kwam er iets vervelends tussen. Ik heb kort in het ziekenhuis gelegen als gevolg van een scheurtje in m’n slokdarm. Er komen nu details met bloed enzo, dus doorlezen is op eigen risico.

Ja? Mensen met zwakke maag weg? Prima. Wat is nu het geval: ik was in het weekend van 12 en 13 juni niet lekker. En ik had een nieuwe pijnstiller (niks raars hoor, normale pijnstiller), een soort zout bruistablet. Dus ik nam er maar twee van. Dat was letterlijk misselijkmakend. Gevolg daarvan was dat het er direct weer uitkwam (ja, via m’n mond). Tot mijn grote schrik kwam er ook bloed mee.

Na het een tijdje aangezien te hebben ben ik toch maar naar het ziekenhuis gegaan. De huisarts kon eigenlijk weinig vinden, maar besloot toch te overleggen met een arts. Er werd bloed van me afgenomen en op de uitslag en het besluit van de arts moest ik vervolgens op de Eerste Hulp van het Flevoziekenhuis. Gelukkig waren mijn vriendin en broertje bij me. Na drie(!!) uur wachten kwam de arts bij me. Er werd besloten me een nachtje te houden en de volgende ochtend te onderzoeken wat er precies in m’n maag aan de hand was (ik had namelijk ook nogal last van m’n maag). Op de zaal aangekomen ging het mis.

Ik was ondertussen erg verzwakt en na een bezoek aan het toilet ging het mis. Ik moest wederom overgeven: niets dan bloed. Een erg akelige ervaring, op z’n zachtst gezegd. Logischerwijs schrok ik er van, en de zusters ook. Meteen werd er een chirurg uit bed gebeld om me te behandelen. Er zat waarschijnlijk ergens een scheur bij m’n maag of slokdarm en ze zouden het direct gaan dichten. Binnen een halfuur lag ik op de operatietafel en kreeg ik daar een oesophadinges. Kort gezegd: een moeilijk dikke slang door m’n strot met een camera een lampje erin. En normaal word je daarbij verdoofd – ik niet. Een vreselijk gevoel! De chirurg vond een scheurtje onderin m’n slokdarm. Die heeft ze met een soort nietjes dicht kunnen maken. Heel knap dat dat kan!

Ik heb toen nog een erg onrustige nacht gehad, maar de dagen daarna ben ik iedere dag ietsjes verder aangesterkt. Ik ben ondertussen (bij m’n vriendin) thuis en kan al veel zelfstandig. Je moet je voorstellen: ik ben heel veel bloed verloren en het duurt altijd wel een paar weken om daarvan weer op krachten te komen. Rode bloedlichaampjes moeten weer worden opgebouwd. Gelukkig ben ik nu alweer aardig op krachten. Kan zelfstandig al veel dingen doen en ben niet meer gesloopt na het op-en-neer lopen naar bijvoorbeeld het toilet.

Komende dagen (weken?) moet ik zeker nog wel even rustiger aan doen dan normaal, maar uiteindelijk kom ik er wel weer bovenop! Maar de kroeg of radiomaken zondag laat ik nog even links liggen. Maar zoals u leest: bloggen lukt al weer redelijk, gelukkig.

Update: Dit is het slangetje met camera en licht die door m’n keel is gegaan en dit zijn de clipjes die op de wondjes zijn gegaan om te hechten.